ਧਰਮਿੰਦਰ ਸਿੰਘ, ਟੀਕਰੀ ਮੋਰਚਾ
ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਜਗਮੀਤ ਬਰਾੜ ਟਿਕਰੀ ਬਾਰਡਰ ਤੇ ਆਵਦੇ ਤੰਬੂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਚਾਹ ਪੀ ਰਹੇ ਸੀ ਕਿ ਐਨੇ ਨੂੰ ਇੱਕ 60-65 ਕੁ ਸਾਲ ਦਾ ਬਾਪੂ ਤੰਬੂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਲੱਗੇ ਸਾਡੇ ਲਿਖੇ ਪੋਸਟਰ ਪੜ੍ਹਨ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, ‘ਮੈਂ ਜਦੋਂ BA ਕਰਦਾ ਸੀ ਨਾ ਤਾਂ ਓਦੋਂ ਮੈਂ ਪਾਸ਼, ਸੰਤ ਰਾਮ ਉਦਾਸੀ , ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਹੁਰਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਓਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਣਾ ਕਿ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹਨਾ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਕਦੇ ਵੀ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੀ ਪਰ ਥੋਡੇ ਬਾਹਰ ਲੱਗੇ ਪੋਸਟਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਖੁਦ ਹੀ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਗਲਤ ਸਾਬਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਬੱਸ ਏਨਾ ਕਹਿ ਕੇ ਬਾਪੂ ਨੇ ਦੋਨੋ ਹੱਥ ਜੋੜ ਫ਼ਤਿਹ ਬੁਲਾਈ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਸਾਡੇ ਦੋਨਾ ਕੋਲ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਈ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਅਸੀਂ ਬਸ ਫਤਿਹ ਦਾ ਜਵਾਬ ਫਤਿਹ ਵਿੱਚ ਦਿਤਾ, ਤੇ ਏਹੀ ਸੋਚੀ ਗਏ ਕੇ ਜਿਹਨਾਂ ਬਜੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਕੱਲ ਸਾਡੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਸ਼ੇੜੀ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨੌਜਾਵਾਨ ਦਿਖਦਾ ਸੀ ਅੱਜ ਉਹਨਾ ਹੀ ਬਜੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਏ , ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਉਸ ਸਮੇ ਦੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀ ਨੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਏਨਾ ਹੀ ਕਹੂੰਗਾ ਕੇ ਬਾਪੂ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ ਕਿ ਹੁਣ ਇਹ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਕਦੇ ਮਰੇ ਨਾ ‘ਤੇ ਅਸੀ ਏਦਾਂ ਹੀ ਆਵਦੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਰੰਗਲਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਰਹੀਏ…